Bram Vandaag heerlijk gestruind met broer Renze bij het Luttenbergerven. Een wonderschoon natuurpareltje midden tussen de boerenbedrijven. Een paar zeldzame soorten proberen er moedig stand te houden. Zoals de aardbeivlinder (een landelijk zeldzame soort), blauwe zegge, zwarte zegge, spaanse ruiter, kale jonker, tormentil en nog vele andere soorten van het blauwgrasland.
Zelfde dag, zelfde tijdstip, zelfde plek, een jaar later.
Heerlijke veldexcursie vanmiddag in het kader van de hommelcursus die ik volg. Het liep uit op drie uur struinen door het Westerveldse Bos op zoek naar alles wat beweegt, met oa de zeldzame weidebij en diens parasiet de bonte wespbij (eveneens zeldzaam). Verder diverse andere mooie bijen, zweefvliegen, langsprietmotten en zelfs nog wat vleesetende planten!
De tuin is vanochtend in één klap 12 m2 groter geworden dankzij een groen kruidendak op de garage. Ongelofelijk snel en professioneel aangelegd door de jongens van Stadshovenier Zwolle. Erg blij met het resultaat! De grond is ingezaaid met een zadenmix van inheemse planten, dus ik zie uit naar de ontwikkeling van dit nieuwe stukje mini-natuur.
In de categorie: ‘Je ziet het pas als je het door hebt’…
Deze week weer begonnen met het “emmer zetten”: ik plaats ’s avonds een nachtvlinderemmer in de tuin, doe een schietgebedje en kijk de volgende ochtend vol nieuwsgierigheid of er wat leuks in zit. Het is net sinterklaas, maar dan spannender want je weet niet of je wat krijgt.
Vanochtend had de Grote Sint een cadeautje in de emmer gedaan: een letter. Ik moest glimlachen om deze aardige geste. Met verwondering bekeek ik de Hebreeuwse letter Noen, in tweevoud geprint op de vleugels van een nachtvlinder.
Opeens zat hij er: een mannetje Sperwer op de eettafel van de buren. Pontificaal in beeld en in volle glorie. Zo krijg je deze vogel vrijwel nooit te zien. Zo gracieus, zo bloedmooi.
Normaal gesproken zien we hier het vrouwtje Sperwer wel eens door de tuin schieten. Normaal gesproken zit ze wel eens kort op de schutting of hoog in de boom.
Normaal gesproken ren je dan naar je camera toe, ondertussen de rest van het huis tot stilte manend – niemand mag nog één stap verzetten! En normaal gesproken hink-stap-spring je dan naar boven, al struikelend over de traptreden, om door het bovenraam óver de heg met de buren de vogel vast te leggen en normaal gesproken vliegt-ie dan nét weg.
Normaal gesproken dan.
Het is tijd om in de tuin de dode takken weg te halen. Zet het op de vaas en je wintersilhouet wordt een fraai droogboeket. Hier twee voorbeelden met knoopkruid, lange ereprijs, akkerklokje, wilde marjolein en septemberkoning.
Voor mij is het voorjaar pas echt begonnen met de eerste zingende tjiftjaf. Vanochtend was het zo ver tijdens een bijzonder frisse ochtendwandeling. Heerlijk! Mijn twee-na-vroegste tjif ooit.
Ook leuk om dat even in perspectief plaatsen want ik noteer dit inmiddels sinds 1996. In die periode hoorde ik de eerste zingende tjiftjaf gemiddeld 16 dagen eerder: van 25 maart in 1996 naar 9 maart nu.
De datum van de eerste zang blijkt vrij sterk af te hangen van de gemiddelde temperatuur in maart.
Ik heb russen in de tuin. Bloeiend en wel. Allereerst is er de grote veldbies (Luzula sylvatica): een mooie, stevige, polvormende, wintergroene en inheemse plant voor schaduwrijke plekjes. In de volle zon staat zijn neefje: de gewone veldbies (Luzula campestris). Ook deze staat al in bloei. Ik ontdekte verschillende planten in onze wadi, opgekomen uit het zaadmengsel dat ik hier 1,5 jaar geleden heb gestrooid.
Beide veldbiezen behoren tot de familie der russen.
