Die eerste warme zonnestralen, zó lekker!
In het veld
Na regen…
Na regen… komt een wandeling.
Fraaie fragiliteit
Afgelopen vrijdag in De Wieden geweest voor de zilveren maan, een parelmoervlinder die ik erg graag een keer wilde zien. Ik dacht dat deze soort lastig te vinden was, maar op deze plek bleek niets minder waar! Tientallen exemplaren fladderden driftig rond langs het vlonderpad bij het bezoekerscentrum. De meesten vlogen laag door de begroeiing, maar af en toe bleef er eentje wat langer zitten voor een fotoshoot. Wat een fraaie fragiliteit.
En ik besef nu opeens: mijn eerste parelmoervlinder in Nederland!
O ja, waarom heet de vlinder zilveren maan? Dat komt door die zilverwitte vlekken aan het uiteinde van de onderkant van de ondervleugel. Een uniek kenmerk van deze vlindersoort.
Libellen kijken in de Weerribben
Het leven is niet eerlijk verdeeld. Je zou toch maar een prachtige lichtblauwe libel zijn en dan gebukt moeten gaan onder de naam Bruine Korenbout. Nee, dan heeft de Sierlijke Witsnuitlibel het beter getroffen. Achter die fantastische naam gaat ook nog eens een fantastisch verhaal schuil: in 1970 uitgestorven in Nederland, maar sinds 2006 weer terug met enorme aantallen. Het come-back verhaal lees je hier.
Wat was het een heerlijk dagje libellen kijken in de Weerribben vandaag!
1 pestvogel, 30 fotografen
Vijftien jaar geleden keek ik naar een boom in Enschede met maar liefst 60 pestvogels (zie waarneming). Ik verbaasde me: iedereen liep er straal aan voorbij. Vandaag verbaas ik me opnieuw: er zit welgeteld één pestvogel in Zwolle, al meer dan een week. Daar zal het inmiddels wel rustig zijn, denk ik… Staan er dertig fotografen omheen!
