Sommige vogelervaringen blijven je altijd bij. Voor mij geldt dat zeker voor die ene keer “zeetrektellen” op 4 november 2009 bij paal 18 op Terschelling. In een uur tijd zag ik tien nieuwe soorten. Ik werd ingewijd in een geheel nieuwe wereld.
Dit weekend waait het flink en ben ik 17 jaar na dato weer op Terschelling. Als de wind op zondag naar het noorden draait, weet ik waar ik moet zijn: Paal 18. Achter een duintop schuif ik aan bij zes andere tellers (verpakt in regenkleding en laarzen) en we turen de wilde zee af. Deze stelt niet teleur: we zien tientallen keilende grauwe pijlen – soms ver weg, soms door de branding – kleine jagers, grote jagers, een fraaie vorkstaartmeeuw en als hoogtepunt een vaal stormvogeltje. Zo kan ik op dezelfde plek weer een nieuwe soort noteren.
