Na een ommelandse reis van ruim 9 uur zette ik gisteren voet aan wal op Rottumeroog: het meest afgelegen stukje van Nederland. Misschien ook wel het meest pure, wilde en dynamische stukje Nederland. Mensen komen er niet, op wat vogelwachters na, er is geen bebouwing en de elementen hebben volledig vrij spel. Onder invloed van wind en water verandert het eiland voortdurend van vorm en schuift het tientallen meters per jaar op.
Dikke mist tijdens de heenreis. Wat is het dan bijzonder om midden op de Waddenzee zangvogeltjes te zien opdoemen die op korte afstand van de boot een eindje meevliegen. Graspiepers, veldleeuweriken, zanglijsters, zelfs een roodborst. Maar de grootste verrassing was een zangvogeltje dat uitgeput neerplofte op de boot: een bladkoning! Zat een paar minuten versuft voor zich uit te kijken en vloog daarna naar de voorplecht om daar nog wat vliegjes te vangen en zelfs kort te zingen. Na een geweldige show van 10 minuten vertrok hij weer de mist in. Even later vloog een kleine jager op naast de boot, ook niet verkeerd. En toen moest Rottumeroog nog komen. Een memorabele dag!
